Λυπάμαι πολύ που χαλάω το κλίμα του blog αλλά δεν είμαι καθόλου καλά σήμερα και θα τα πω να ξεθυμάνω. Νιώθω βαθιά λύπη, απογοήτευση και εξάντληση.Από την πρώτη στιγμή που πήγα σε αυτό το σχολείο, ένιωσα οτι θα κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ. Δεν έχει υπάρξει ούτε μια μέρα που να πήγα απροετοίμαστη στη δουλειά μου. Που δεν έκατσα την προηγούμενη να βρω υλικό και να φτιάξω ο,τι χρειαζόμουν για ένα καλά οργανωμένο μάθημα. Κι όμως υπάρχουν δυσκολίες που δεν έχω αντιμετωπίσει ξανά και αισθάνομαι φοβερά επιβαρυμένη ψυχικά.

Ηταν από την αρχή το πιο δύσκολο τμήμα που είχα δει. Απίστευτα δυσλειτουργικό. Με όλα τα παιδιά αλλοδαπά. Όλα σχεδόν τα αγόρια,ιδιαίτερα επιθετικά, πολύ ανώριμα και ασύδοτα. Πολλά να μην μιλάνε καθόλου και άλλα να φωνάζουν συνέχεια και να βρίζουν με λέξεις που σε κάνουν να ντρέπεσαι. 3 από αυτά πολύ βρώμικα και με σαπισμένα δόντια. Οι γονείς των παιδιών με τα πιο σοβαρά προβλήματα, οι πιο θρασείς από όλους. Η περιοχή μέσα στους μαύρους λες και είσαι σε άλλη χώρα. Οι μαντίλες απαραίτητο αξεσουάρ. Κι όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.  Δεν ήθελα να παραδεχτώ όλα αυτά και κάνω έναν καθημερινό αγώνα για να τα διδάξω, να τα διασκεδάσω και να τους δώσω αγάπη γιατί αυτό, που είναι και το βασικότερο, τους λείπει πιο πολύ από όλα.

Πράγματι λοιπόν υπάρχει διαφορά. Πολλά αγόρια ανταποκρίθηκαν και σταμάτησαν να είναι τόσο επιθετικά. Έμαθαν να συζητούν, έμαθαν να μαζεύουν και να συνεργάζονται. Κάνουν τις εργασίες και τις χειροτεχνίες στο βαθμό που μπορούν, καθισμένα για περισσότερο χρόνο στην καρέκλα. Είναι όμως ένα παιδί που δημιουργεί καθημερινά έναν απίστευτο πανικό. Κάνει το σχολείο άνω κάτω και τα νεύρα μου κουρέλι.. Σήμερα είμαι χάλια εξαιτίας του. Καθε μέρα έχουμε πρόβλημα, μα σήμερα έφτασα στα όριά μου.

Δεν κάθεται ποτέ ήσυχος.Ούτε στον κύκλο της συζήτησης, ούτε πουθενά. Δεν μιλάει ποτέ κανονικά, πάντα φωνάζει. Τρέχει ακατάπαυστα και πετάει κάτω ο,τι βρει. Η αγαπημένη του διασκέδαση είναι να χαλάει τα παιχνίδια των άλλων εισβάλλοντας ξαφνικά και κλοτσώντας κατασκευές, διαλύοντας παζλ κ.α γελώντας ικανοποιημένος. Θέλει όλοι να υποφέρουν. Χαιρεται επίσης να χτυπά όποιο παιδί βρεθεί στο δρόμο του, να σκίζει σε ανύποπτο χρόνο και να πετά στα σκουπίδια τις εργασίες των άλλων. Την ώρα του φαγητού, αναποδογυρίζει την τσάντα στο τραπέζι για να πέσει το φαγητό, μετά περιμένει να σκάσει με το πόδι όσους χυμούς μπορεί, ύστερα τρώει λίγο και παρατάει το τραπέζι γεμάτο σκουπίδια. Δεν αντιλαμβάνεται κανέναν κανόνα. Δεν έχει κανέναν ειρμό στην σκέψη του ούτε καν όταν μιλάει. Είναι ΣΥΝΕΧΩΣ θυμωμένος και συνοφρυωμένος. Τα παιδιά τον κάνουν απίστευτη υπομονή, κι αυτός ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. Του μιλάς με καλό τρόπο για να ηρεμίσει κι αυτός ενθαρρύνεται περισσοτερο να διαλύσει το σύμπαν. Του μιλάς αυστηρά κι αρχίζει τις βρισιές και τις απειλές!!!!!!! Για κακή μου τύχη είναι τέτοια η διαρρύθμιση του χώρου που δεν έχω ορατότητα παντού. Σηκώνεται όποτε ναναι βαράει τις πόρτες και παει στην κουζίνα ή στο γραφείο. Τρέχω κοντά του και του ζητάω να έρθει όσο πιο γλυκά μπορώ κι αρνείται πεισματικά. Τα άλλα παιδιά με περιμένουν και εγώ εκεί. Το λέω ξανά και ξανά. Αρχίζω την αυστηρότητα, χειροτερεύει. Αδιαφορώ  τότε και τον αφήνω.Και τότε ακούμε τα ΜΠΑΜ και ξανατρέχω πυρ και μανία να δω τί έχει καταστρέψει. Διακόπτω το μάθημα αμέτρητες φορές. Όχι οτι απαιτώ να κάτσει μαζί μας αλλά γιατί παρά το οτι τον έχω αφήσει πιο δίπλα να παίζει ήσυχα, αυτός κάνει φασαρία. Παρασύρει δε και  άλλα παιδιά κι αρχίζει η διαρροή.Ύστερα ανοίγει και την πόρτα και τον χάνεις. Κλειδώνουμε τα πάντα να μην το σκάσει. Μια από τις πρώτες μέρες από οτι έμαθα, το είχε σκάσει κι από το σχολείο και έτρεχε η κοπέλα στο δρόμο να τον μαζέψει. Πάλι καλά που δεν συνέβη τίποτα χειρότερο. Πολλοί γονείς μου παραπονιούνται γι`αυτόν. Έχουν έρθει και 2 μπαμπάδες να τον μαλώσουν οι ίδιοι. Δεν απαντά λογικά, πάντα με ασυνάρτητες δηλώσεις και απειλές.

Αισθάνομαι δια-λυ-με-νη. Σήμερα κατεβήκαμε όλοι στην αυλή και αυτός είχε μείνει πάνω. Ανεβαίνω και τον βρίσκω στην άλλη τάξη να ετοιμάζεται να σκαρφαλώσει στο παράθυρο. Εν τω μεταξύ η άλλη δασκάλα το είχε αφήσει ανοιχτό για να αεριστεί ο χωρος. Με πιάνει πανικός, κρατιέμαι όμως κι αρχίζω τις γλύκες. Πού είσαι βρε αγόρι μου καλό και σε περιμένουν κάτω οι φίλοι σου? «ΑΣΕ ΜΕΕ δεν έρχομαι με τίποτα» αυτός…. Και πείσμα φοβερό. Κλείνω το παράθυρο και κατεβαίνω. Να είμαι μέσα στην ένταση. Τα άλλα 17(όσα ήταν σήμερα) να είναι κάτω και να ανησυχώ κι αυτός επάνω να θέλει να μείνει μόνος του. Τελικά τον άφησα κι ανέβαινα κάθε 2 λεπτά να τον ελέγχω. Κάποια στιγμή κι ενώ ανεβαίναμε ξανά στην τάξη, αυτός κατεβαίνει κάτω. Κι αρχίζει τα αντίστροφα αυτή τη φορά «ΑΣΕ ΜΕΕ θέλω να κάτσω στην αυλή!!» Και να μην ακούει λέξη, αρχίζει να τρέχει. Τον πιάνει η άλλη δασκάλα, τον κρατάω κι εγώ γιατί χτυπιόταν να ξεφύγει και προσπαθουμε να τον ανεβάσουμε ξανά στις σκάλες. Να είμαστε 2 δασκάλες, πάνω στα σκαλιά κρατώντας ένα παιδι σε υστερική κατάσταση να μας χτυπάει και τις δυο. Έτρεμα από τα νεύρα μου..Δεν υπήρχε ΤΙΠΟΤΑ άλλο να κάνω. Περιττό να πω οτι από εκείνη την ώρα  πονάει η μέση μου. Τον ανεβάζουμε με τα χίλια ζόρια, έξαλλη εγώ τον παίρνω μαζί μου στο γραφείο να πάρουμε τηλέφωνο τη μάνα του να της τα πω και να της ζητήσω να έρθει στο σχολείο να τον πάρει. Τηλεφωνώ 5 φορές στο κινητό της και δεν απαντά! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Κυρία μου παιδί έχεις στο σχολείο και δεν το σηκώνεις? Και ξέροντας μάλιστα οτι  κάτι μπορεί να του έχει συμβεί, έτσι που συμπεριφέρεται!!?? Συνεχίζω να`μαι έξαλλη, έρχεται η συνάδελφος του ολοήμερου αναλαμβάνει και την ενημερώνω για όλα. Τραβαει κι αυτή άλλα τόσα και της είναι γνωστά. Αυτή δεν έχει καν καλό τρόπο, με το καλημέρα σας τους βάζει αγριοφωνάρες. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ όμως..Δεν είμαστε υπεράνθρωποι.

Πραγματικά είμαι σε απόγνωση. Η μάνα του είναι ένα βόδι και μισό. Της τα λέω και χαζογελάει. Που και που τον αρπάζει και του λέει 2 λόγια στα Αλβανικά μαλώνοντάς τον. Μακάρι να ξερα, τι! Το παιδί αυτό έχει μια αδερφή που πήγαινε πριν 2 χρόνια στο νηπιαγωγείο και από οτι μου είπαν οι δασκάλες του άλλου τμήματος ήταν τα ίδια κι εκείνη. Και είναι ετεροθαλή αδέρφια από τον ίδιο πατέρα.Η μάνα δεν παίρνει από λόγια. Το πιο απλό που της είπα να μαζεύει το παιδί στο σπίτι τα παιχνίδια του και μου λέει, έχει 2 γυναίκες δεν χρειάζεται. Τί να πεις.  Αν  ήξερα Αλβανικά ίσως και να συνεννοούμασταν περισσότερο.

Δεν είμαι καλά. Γενικά δεν φανταζόμουν ποτέ να βρεθώ σε τέτοια θέση. Με όλα τα παιδιά, έως και τα πιο ζωηρά είμαστε όλη μέρα μια αγκαλιά. Αυτό το παιδί ακυρώνει ο,τι κι αν κάνω. Κολλάει πάνω μου να τον χαιδέψω,να του πω οτι είναι καλό παιδί και αμέσως μετά παίρνει φόρα και πέφτει πάνω σε άλλα παιδια και τα χτυπάει. Εκείνα κλαίνε φυσικά,και τί να κάνω τότε εγώ? Να του πω μπράβο??? ΔΕΝ θα φωνάξω?? Τα βάζω όλα να του λένε πως τον έχουν φίλο. Να τον βοηθάνε να μαζεψει τα παιχνίδια που σκόρπισε και τελικά να καταλήγουν να του τα μαζεύουν όλα εκείνα.Να τον συγχωρούν. Κι αυτός να μην ικανοποιείται ποτέ. Να μην είναι σε τίποτα δεκτικός. Είναι πάντα συνοφρυωμένος. Πάντα νομίζει πως όλοι θέλουν το κακό του. Τον ενοχλεί οτιδήποτε ήρεμο και χαρούμενο. Βάλαμε μια μέρα dvd και όποτε τα άλλα παιδάκια γελούσαν, ούρλιαζε «να σκάσουν» και απειλούσε. Δεν άντεχε να ακούει γέλια.. Άνοιξε την  πόρτα, τη βρόντηξε και μετά από λίγο βγαίνω και είχε καταστρέψει τις φωτογραφίες των παιδιών στο παρουσιολόγιο.

Θα τρελαθώ στο τέλος.